زمانی که دو امدادگر در صحنه حضور دارند، تقسیم وزن باعث میشود جابهجایی در مسافتهای طولانیتر و با پایداری بیشتری انجام شود.
۱. حمل صندلی (Chair Carry):یکی از بهترین روشها برای عبور از راهپلهها یا راهروهای باریک، زمانی که مصدوم هوشیار است.- روش اجرا: مصدوم را روی یک صندلی محکم بنشانید. یک نفر پایههای جلو و نفر دیگر پشتی صندلی را میگیرد.- نکته : اگر صندلی در دسترس نیست، امدادگران میتوانند با گرفتن مچ دست یکدیگر، یک «صندلی انسانی» (روش ۲ مچ یا ۴ مچ) بسازند.
۲. حمل به روش "از پشت و زیر زانو" (Extrication Carry):مناسب برای مصدومان غیرهوشیار که مشکوک به آسیب ستون فقرات نیستند.- نفر اول: پشت سر مصدوم قرار گرفته و دستانش را از زیر بغل او عبور داده و ساعدهای مصدوم را میگیرد.- نفر دوم: بین پاهای مصدوم (پشت به او یا رو به او) قرار گرفته و زیر زانوهای او را میگیرد.- مزیت: این روش اجازه میدهد مصدوم را به سرعت از سطوح ناهموار عبور دهید.
۳. روش صندلی ۲ مچ (Double Wrist-Lock):برای جابهجایی مصدومی که میتواند دستهایش را دور گردن امدادگران بیندازد اما توان راه رفتن ندارد.- روش اجرا: دو امدادگر دستهای خود را از زیر ران مصدوم عبور داده و مچ یکدیگر را میگیرند. دستان دیگر امدادگران پشت کمر مصدوم را حمایت میکند.
۴. روش صندلی ۴ مچ (Four-Handed Seat):مستحکمترین صندلی انسانی برای مسافتهای کوتاه.- روش اجرا: هر امدادگر مچ دست چپ خود را با دست راست میگیرد، سپس مچ آزادِ همکار خود را میگیرد تا یک مربع مستحکم ایجاد شود. مصدوم روی این مربع مینشیند و دستهایش را روی شانه امدادگران میگذارد.
نکات حیاتی در حملهای چندنفره:- فرماندهی واحد: در حملهای دونفره، همیشه یک نفر (معمولاً کسی که بالای سر مصدوم است) باید فرمان صادر کند: «یک، دو، سه، بلند میکنیم». هماهنگی از سقوط مصدوم جلوگیری میکند.- ارتباط چشمی: امدادگران باید با هم در تماس باشند تا در صورت خستگی یکی، بلافاصله توقف کنند.- توزین بار: همیشه نفر قویتر یا قدبلندتر باید در قسمتی قرار بگیرد که وزن بیشتری دارد (معمولاً بالاتنه و سر مصدوم).
نکته مهم: اگر کوچکترین شکی به آسیب گردن یا کمر وجود دارد، حملهای دونفرهی بدون تجهیزات (بدون تخته پشتی) ممنوع است. در این شرایط فقط باید از «تکنیک چرخش محوری» (Log Roll) برای قرار دادن روی برانکارد استفاده کرد.